H ΛοΥπΑ

-Όχι μην με αφήνεις θέλω την απεραντοσύνη. -Λένε ότι ο περιορισμός βρίσκεται μέσα μας. Που? Στα κύτταρά μας ?
-Όχι …εκείνα είναι άπειρα και αέναα …
-Ε τότε πού?
-Μέσα μας..
-Και δεν μπορούμε να τον βγάλουμε…?
-Μπορούμε φυσικά.
-Και τότε γιατί δεν το κάνουμε?
-Γιατί έχουμε επιλέξει να είμαστε φθαρτοί..
-Και γιατί να επιλέξεις να είσαι φθαρτός? Αυτό είναι σκέτη τρέλα.
-Γιατί έτσι συνηθίζεται
-Μπορώ να μην είμαι συνηθισμένος?
-Μπορείς
-Μα να διαφέρω?
-Ναι.
-Μα δεν θα ανήκω πια.
-Δεν πρέπει να ανήκεις, παρά μονάχα να βλέπεις, να γεύεσαι, να νιώθεις, να είσαι.
-Μα αν δεν ανήκω πώς θα ξέρουν τι είμαι?
-Δεν θα ξέρουν.
– Μα αν δεν ξέρουν, δεν θα είμαι.
-Τότε θα είσαι. Τώρα νομίζεις ότι είσαι.
– Κάνεις λάθος είμαι, γιατί ανήκω.
– Έχεις μολυνθεί και εσύ με την ασθένεια της ψευδαίσθησής.
– Θέλω να γιατρευτώ.. Κάνει κάτι.
-Εσύ πρέπει να κάνεις.
– Τι? Τι τι πες μου.
– Να είσαι.
-Μα είμαι, και είμαι και πολύ μάλιστα. Τι εννοείς?
– Είδες δεν είσαι μόνο φαίνεσαι.
-Γεια φεύγω.
-Όχι μην με αφήνεις θέλω την απεραντοσύνη. -Λένε ότι ο περιορισμός βρίσκεται μέσα μας. Που? Στα κύτταρά μας ?
-Όχι …εκείνα είναι άπειρα και αέναα …
-Ε τότε πού?
-Μέσα μας..
-Και δεν μπορούμε να τον βγάλουμε…?
-Μπορούμε φυσικά.
-Και τότε γιατί δεν το κάνουμε?
-Γιατί έχουμε επιλέξει να είμαστε φθαρτοί..
-Και γιατί να επιλέξεις να είσαι φθαρτός? Αυτό είναι σκέτη τρέλα.
-Γιατί έτσι συνηθίζεται
-Μπορώ να μην είμαι συνηθισμένος?
-Μπορείς
-Μα να διαφέρω?
-Ναι.
-Μα δεν θα ανήκω πια.
-Δεν πρέπει να ανήκεις, παρά μονάχα να βλέπεις, να γεύεσαι, να νιώθεις, να είσαι.
-Μα αν δεν ανήκω πώς θα ξέρουν τι είμαι?
-Δεν θα ξέρουν.
– Μα αν δεν ξέρουν, δεν θα είμαι.
-Τότε θα είσαι. Τώρα νομίζεις ότι είσαι.
– Κάνεις λάθος είμαι, γιατί ανήκω.
– Έχεις μολυνθεί και εσύ με την ασθένεια της ψευδαίσθησής.
– Θέλω να γιατρευτώ.. Κάνει κάτι.
-Εσύ πρέπει να κάνεις.
– Τι? Τι τι πες μου.
– Να είσαι.
-Μα είμαι, και είμαι και πολύ μάλιστα. Τι εννοείς?
– Είδες δεν είσαι μόνο φαίνεσαι.
-Γεια φεύγω.
-Όχι μην με αφήνεις θέλω την απεραντοσύνη. -Λένε ότι ο περιορισμός βρίσκεται μέσα μας. Που? Στα κύτταρά μας ?
-Όχι …εκείνα είναι άπειρα και αέναα …
-Ε τότε πού?
-Μέσα μας..
-Και δεν μπορούμε να τον βγάλουμε…?
-Μπορούμε φυσικά.
-Και τότε γιατί δεν το κάνουμε?
-Γιατί έχουμε επιλέξει να είμαστε φθαρτοί..
-Και γιατί να επιλέξεις να είσαι φθαρτός? Αυτό είναι σκέτη τρέλα.
-Γιατί έτσι συνηθίζεται
-Μπορώ να μην είμαι συνηθισμένος?
-Μπορείς
-Μα να διαφέρω?
-Ναι.
-Μα δεν θα ανήκω πια.
-Δεν πρέπει να ανήκεις, παρά μονάχα να βλέπεις, να γεύεσαι, να νιώθεις, να είσαι.
-Μα αν δεν ανήκω πώς θα ξέρουν τι είμαι?
-Δεν θα ξέρουν.
– Μα αν δεν ξέρουν, δεν θα είμαι.
-Τότε θα είσαι. Τώρα νομίζεις ότι είσαι.
– Κάνεις λάθος είμαι, γιατί ανήκω.
– Έχεις μολυνθεί και εσύ με την ασθένεια της ψευδαίσθησής.
– Θέλω να γιατρευτώ.. Κάνει κάτι.
-Εσύ πρέπει να κάνεις.
– Τι? Τι τι πες μου.
– Να είσαι.
-Μα είμαι, και είμαι και πολύ μάλιστα. Τι εννοείς?
– Είδες δεν είσαι μόνο φαίνεσαι.
-Γεια φεύγω.
-Όχι μην με αφήνεις θέλω την απεραντοσύνη. -Λένε ότι ο περιορισμός βρίσκεται μέσα μας. Που? Στα κύτταρά μας ?
-Όχι …εκείνα είναι άπειρα και αέναα …
-Ε τότε πού?
-Μέσα μας..
-Και δεν μπορούμε να τον βγάλουμε…?
-Μπορούμε φυσικά.
-Και τότε γιατί δεν το κάνουμε?
-Γιατί έχουμε επιλέξει να είμαστε φθαρτοί..
-Και γιατί να επιλέξεις να είσαι φθαρτός? Αυτό είναι σκέτη τρέλα.
-Γιατί έτσι συνηθίζεται
-Μπορώ να μην είμαι συνηθισμένος?
-Μπορείς
-Μα να διαφέρω?
-Ναι.
-Μα δεν θα ανήκω πια.
-Δεν πρέπει να ανήκεις, παρά μονάχα να βλέπεις, να γεύεσαι, να νιώθεις, να είσαι.
-Μα αν δεν ανήκω πώς θα ξέρουν τι είμαι?
-Δεν θα ξέρουν.
– Μα αν δεν ξέρουν, δεν θα είμαι.
-Τότε θα είσαι. Τώρα νομίζεις ότι είσαι.
– Κάνεις λάθος είμαι, γιατί ανήκω.
– Έχεις μολυνθεί και εσύ με την ασθένεια της ψευδαίσθησής.
– Θέλω να γιατρευτώ.. Κάνει κάτι.
-Εσύ πρέπει να κάνεις.
– Τι? Τι τι πες μου.
– Να είσαι.
-Μα είμαι, και είμαι και πολύ μάλιστα. Τι εννοείς?
– Είδες δεν είσαι μόνο φαίνεσαι.
-Γεια φεύγω.
-Όχι μην με αφήνεις θέλω την απεραντοσύνη. -Λένε ότι ο περιορισμός βρίσκεται μέσα μας. Που? Στα κύτταρά μας ?
-Όχι …εκείνα είναι άπειρα και αέναα …
-Ε τότε πού?
-Μέσα μας..
-Και δεν μπορούμε να τον βγάλουμε…?
-Μπορούμε φυσικά.
-Και τότε γιατί δεν το κάνουμε?
-Γιατί έχουμε επιλέξει να είμαστε φθαρτοί..
-Και γιατί να επιλέξεις να είσαι φθαρτός? Αυτό είναι σκέτη τρέλα.
-Γιατί έτσι συνηθίζεται
-Μπορώ να μην είμαι συνηθισμένος?
-Μπορείς
-Μα να διαφέρω?
-Ναι.
-Μα δεν θα ανήκω πια.
-Δεν πρέπει να ανήκεις, παρά μονάχα να βλέπεις, να γεύεσαι, να νιώθεις, να είσαι.
-Μα αν δεν ανήκω πώς θα ξέρουν τι είμαι?
-Δεν θα ξέρουν.
– Μα αν δεν ξέρουν, δεν θα είμαι.
-Τότε θα είσαι. Τώρα νομίζεις ότι είσαι.
– Κάνεις λάθος είμαι, γιατί ανήκω.
– Έχεις μολυνθεί και εσύ με την ασθένεια της ψευδαίσθησής.
– Θέλω να γιατρευτώ.. Κάνει κάτι.
-Εσύ πρέπει να κάνεις.
– Τι? Τι τι πες μου.
– Να είσαι.
-Μα είμαι, και είμαι και πολύ μάλιστα. Τι εννοείς?
– Είδες δεν είσαι μόνο φαίνεσαι.
-Γεια φεύγω.
-Όχι μην με αφήνεις θέλω την απεραντοσύνη. -Λένε ότι ο περιορισμός βρίσκεται μέσα μας. Που? Στα κύτταρά μας ?
-Όχι …εκείνα είναι άπειρα και αέναα …
-Ε τότε πού?
-Μέσα μας..
-Και δεν μπορούμε να τον βγάλουμε…?
-Μπορούμε φυσικά.
-Και τότε γιατί δεν το κάνουμε?
-Γιατί έχουμε επιλέξει να είμαστε φθαρτοί..
-Και γιατί να επιλέξεις να είσαι φθαρτός? Αυτό είναι σκέτη τρέλα.
-Γιατί έτσι συνηθίζεται
-Μπορώ να μην είμαι συνηθισμένος?
-Μπορείς
-Μα να διαφέρω?
-Ναι.
-Μα δεν θα ανήκω πια.
-Δεν πρέπει να ανήκεις, παρά μονάχα να βλέπεις, να γεύεσαι, να νιώθεις, να είσαι.
-Μα αν δεν ανήκω πώς θα ξέρουν τι είμαι?
-Δεν θα ξέρουν.
– Μα αν δεν ξέρουν, δεν θα είμαι.
-Τότε θα είσαι. Τώρα νομίζεις ότι είσαι.
– Κάνεις λάθος είμαι, γιατί ανήκω.
– Έχεις μολυνθεί και εσύ με την ασθένεια της ψευδαίσθησής.
– Θέλω να γιατρευτώ.. Κάνει κάτι.
-Εσύ πρέπει να κάνεις.
– Τι? Τι τι πες μου.
– Να είσαι.
-Μα είμαι, και είμαι και πολύ μάλιστα. Τι εννοείς?
– Είδες δεν είσαι μόνο φαίνεσαι.
-Γεια φεύγω.
-Όχι μην με αφήνεις θέλω την απεραντοσύνη. -Λένε ότι ο περιορισμός βρίσκεται μέσα μας. Που? Στα κύτταρά μας ?
-Όχι …εκείνα είναι άπειρα και αέναα …
-Ε τότε πού?
-Μέσα μας..
-Και δεν μπορούμε να τον βγάλουμε…?
-Μπορούμε φυσικά.
-Και τότε γιατί δεν το κάνουμε?
-Γιατί έχουμε επιλέξει να είμαστε φθαρτοί..
-Και γιατί να επιλέξεις να είσαι φθαρτός? Αυτό είναι σκέτη τρέλα.
-Γιατί έτσι συνηθίζεται
-Μπορώ να μην είμαι συνηθισμένος?
-Μπορείς
-Μα να διαφέρω?
-Ναι.
-Μα δεν θα ανήκω πια.
-Δεν πρέπει να ανήκεις, παρά μονάχα να βλέπεις, να γεύεσαι, να νιώθεις, να είσαι.
-Μα αν δεν ανήκω πώς θα ξέρουν τι είμαι?
-Δεν θα ξέρουν.
– Μα αν δεν ξέρουν, δεν θα είμαι.
-Τότε θα είσαι. Τώρα νομίζεις ότι είσαι.
– Κάνεις λάθος είμαι, γιατί ανήκω.
– Έχεις μολυνθεί και εσύ με την ασθένεια της ψευδαίσθησής.
– Θέλω να γιατρευτώ.. Κάνει κάτι.
-Εσύ πρέπει να κάνεις.
– Τι? Τι τι πες μου.
– Να είσαι.
-Μα είμαι, και είμαι και πολύ μάλιστα. Τι εννοείς?
– Είδες δεν είσαι μόνο φαίνεσαι.
-Γεια φεύγω.
-Όχι μην με αφήνεις θέλω την απεραντοσύνη. -Λένε ότι ο περιορισμός βρίσκεται μέσα μας. Που? Στα κύτταρά μας ?
-Όχι …εκείνα είναι άπειρα και αέναα …
-Ε τότε πού?
-Μέσα μας..
-Και δεν μπορούμε να τον βγάλουμε…?
-Μπορούμε φυσικά.
-Και τότε γιατί δεν το κάνουμε?
-Γιατί έχουμε επιλέξει να είμαστε φθαρτοί..
-Και γιατί να επιλέξεις να είσαι φθαρτός? Αυτό είναι σκέτη τρέλα.
-Γιατί έτσι συνηθίζεται
-Μπορώ να μην είμαι συνηθισμένος?
-Μπορείς
-Μα να διαφέρω?
-Ναι.
-Μα δεν θα ανήκω πια.
-Δεν πρέπει να ανήκεις, παρά μονάχα να βλέπεις, να γεύεσαι, να νιώθεις, να είσαι.
-Μα αν δεν ανήκω πώς θα ξέρουν τι είμαι?
-Δεν θα ξέρουν.
– Μα αν δεν ξέρουν, δεν θα είμαι.
-Τότε θα είσαι. Τώρα νομίζεις ότι είσαι.
– Κάνεις λάθος είμαι, γιατί ανήκω.
– Έχεις μολυνθεί και εσύ με την ασθένεια της ψευδαίσθησής.
– Θέλω να γιατρευτώ.. Κάνει κάτι.
-Εσύ πρέπει να κάνεις.
– Τι? Τι τι πες μου.
– Να είσαι.
-Μα είμαι, και είμαι και πολύ μάλιστα. Τι εννοείς?
– Είδες δεν είσαι μόνο φαίνεσαι.
-Γεια φεύγω.
-Όχι μην με αφήνεις θέλω την απεραντοσύνη. -Λένε ότι ο περιορισμός βρίσκεται μέσα μας. Που? Στα κύτταρά μας ?
-Όχι …εκείνα είναι άπειρα και αέναα …
-Ε τότε πού?
-Μέσα μας..
-Και δεν μπορούμε να τον βγάλουμε…?
-Μπορούμε φυσικά.
-Και τότε γιατί δεν το κάνουμε?
-Γιατί έχουμε επιλέξει να είμαστε φθαρτοί..
-Και γιατί να επιλέξεις να είσαι φθαρτός? Αυτό είναι σκέτη τρέλα.
-Γιατί έτσι συνηθίζεται
-Μπορώ να μην είμαι συνηθισμένος?
-Μπορείς
-Μα να διαφέρω?
-Ναι.
-Μα δεν θα ανήκω πια.
-Δεν πρέπει να ανήκεις, παρά μονάχα να βλέπεις, να γεύεσαι, να νιώθεις, να είσαι.
-Μα αν δεν ανήκω πώς θα ξέρουν τι είμαι?
-Δεν θα ξέρουν.
– Μα αν δεν ξέρουν, δεν θα είμαι.
-Τότε θα είσαι. Τώρα νομίζεις ότι είσαι.
– Κάνεις λάθος είμαι, γιατί ανήκω.
– Έχεις μολυνθεί και εσύ με την ασθένεια της ψευδαίσθησής.
– Θέλω να γιατρευτώ.. Κάνει κάτι.
-Εσύ πρέπει να κάνεις.
– Τι? Τι τι πες μου.
– Να είσαι.
-Μα είμαι, και είμαι και πολύ μάλιστα. Τι εννοείς?
– Είδες δεν είσαι μόνο φαίνεσαι.
-Γεια φεύγω.

Η Λούπα είναι μια συνηθισμένη επαναλαμβανομένη μάχη με τον περιορισμό μέσα μας. Κρατά όσο εσύ επιλέξεις.

Κείμενο /Έμπνευση : StaceyRuinNemesis