Το τέλος ενός πολιτισμού.

1466845500243[1]Σαν λαός απλώς δεν άντεχε το βάρος της επιτυχίας. Την κυνηγούσε, είχε την κρυφή επιθυμία να κατακτήσει την κορυφή, πίστευε πως συγκριτικά με τους περισσότερους λαούς, εκείνος ήταν αυτός που άξιζε τη δόξα αλλά όταν έφτανε στη βρύση, δοκίμαζε το νερό και το υπόλοιπο το έφτυνε στο χώμα. Ήταν ο λαός που δεν άντεχε την αγωνία που προκαλούσε η παραμονή στην κορυφή.
Άνετα θα μπορούσε να συγκριθεί με ένα παιδί που επειδή νιώθει άβολα και ντροπή σε μια στιγμή επιβράβευσης, αρχίζει να φέρεται σπαστικά κάνοντας μορφασμούς γυρνώντας με νάζι το κεφάλι προς το έδαφος.
Του άρεσε η επιβράβευση αυτού του λαού, η παγκόσμια αναγνώριση, αλλά τόσο ώστε να μη γίνεται μεγάλο θέμα, γιατί τότε ένιωθε πως ήταν υποχρεωμένος να αποδεικνύει συνεχώς την αξία του κι αυτό φάνταζε πιο δύσκολο κι από την κατάκτηση της κορυφής.
Η παραμονή στα ύψη ήταν λοιπόν ο τρόμος αυτού του γέρικου λαού, η εντύπωση πως δεν άξιζε τελικά τέτοια μεγαλεία , άσχετα με το αν αυτή ήταν η ουσία όλων των πορειών του προς την «ανάπαυση». Ο συλλογικός μορφασμός δε αυτού του λαού ισοδυναμούσε με την προσπάθεια ανεύρεσης αποδιοπομπαίων τράγων, ανύπαρκτων κατά τη γνώμη μας,ουτως ώστε να νιώθει λιγότερο ένοχος την πιο κρίσιμη στιγμή, τη στιγμή της αποκαθήλωσης.
Θα μας βόλευε να δανειστούμε σε αυτό το σημείο τις ιδέες κάποιων επιφανών αστροφυσικών ,ιδέες που επουδενί δεν ενστερνιζόμαστε αλλά υποστηρίζουν πως το σύμπαν κάποια δεδομένη στιγμή θα αρχίσει να συστέλλεται για να καταλήξει σε μια μαύρη τρύπα ενώ στη συνέχεια θα εκραγεί για να ξαναδημιουργήσει ένα νέο σύμπαν. Ίσως για το σύμπαν ο λόγος που ακολουθεί αυτό το σχέδιο να είναι ο ίδιος. Η ισοπέδωση για την επόμενη ,πιο μεγαλειώδη ή το ίδιο βαρετή αναγέννηση.
Η συντριβή των θεμελίων, το εθνικό ολοκαύτωμα αν θέλετε , ως πράξεις νοούνται βαθύτατα βίαιες ή ξεκαρδιστικά ανόητες. Υπό τη σκέπη μιας ισχυρής πολιτιστικής κληρονομιάς, η ανικανότητα μετασχηματίζεται σε εμφύλιους πολέμους, εσωτερικές κόντρες ή απλούστερα σε μια πολύχρονη κοινωνική μουρμούρα.
Ο λαός του Μορισάβ ήταν τέτοιος λαός. Ένας γιγάντιος δουλικός επαναστάτης. Κάτοικοι χωρισμένοι σε ομάδες , ομάδες σε υποομάδες, άνθρωποι στον καλό και κακό χαρακτήρα τους. Θα μπορούσε να ειπωθεί πως στους Μορισαβιανούς άρεσαν οι ταμπέλες ως μέσο ταυτοπροσωπίας και οι ταμπέλες χάσκανε χαρούμενες στην τεράστια σκατότρυπα τους, όπως εκείνη στην είσοδο της πόλης που έλεγε « Καλωσορίσατε στο Μορισαβ!Δεν είμαστε μόνοι» ή «Καλωσορίσατε στο Μορισαβ !Δεν είμαστε εδώ» ή κάτι παρόμοιο τελοσπάντων, δε νομίζουμε πως παίζει κάποιο ρόλο. Ο λαός αυτός δεν υπάρχει πλέον. Το μόνο που διασώθηκε από δαύτους είναι οι ταμπέλες τους.Χιλιάδες ταμπέλες ανακαλυφθηκαν έπειτα από αρχαιολογικές ανασκαφές σε μια περιοχή που η έκτασή της δεν ξεπερνούσε τα 5 στρέμματα.Τόσο οι αρχαιολόγοι όσο και πολλοί ιστορικοί και επιστήμονες αναρωτήθηκαν ποιος έθαψε άραγε τόσες πολλές ταμπέλες μαζί,ποιος ή ποιοι τις έγραψαν και τελικά, για πιο λόγο. Όσο περίεργο κι αν ακούγεται , η παρακάτω ιστορία συντέθηκε από αυτές τις ταμπέλες . Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να μεταφραστούν και στη συνέχεια 6 μήνες ακόμη για να μπει στη σωστή σειρά αυτό το τεράστιο γλωσσικό παζλ. Οι ειδικοί φαντάστηκαν αρχικά ,πριν ξεκινήσει η μετάφραση, πως οι ταμπέλες ήταν τα απομεινάρια κάποιων διαδηλώσεων εκείνης της εποχής αλλά δεν ήταν σίγουροι . Τελικά αποδείχτηκε πως ήταν ένα μυθιστόρημα. Αναφορικά σας λέμε πως κάθε ταμπέλα περιείχε γύρω στις 40 λέξεις. Το μόνο λοιπόν που άφησε αυτός ο περίεργος λαός είναι το παρακάτω μυθιστόρημα που αποτελείται από 6 μέρη και ολοκληρώνεται με την λεπτομερή περιγραφή των γεγονότων που διαδραματιστηκαν τις τελευταίες ώρες της ιστορίας του.
Πριν ξεκινήσουμε θα παραθέσουμε τη ρήση ενός φιλόσοφου εκείνης της εποχής που λέει το εξής :
Τι είναι η σύγχρονή εποχή ? Είναι ίδια με την παλιά με τη μόνη διαφορά ότι μπήκε στο φούρνο μικροκυμάτων για δεκαπέντε δευτερόλεπτα.

With thanks & compliments to JKL