Με ότι έχεις!

1465152214575[1]

Ας σκεφτούμε την εξής φανταστική κοινωνία ανθρώπων, αποτελούμενη από 14 μονάδες. Η κάθε μονάδα ξεχωριστά δομημένη, οργανωμένη και απόλυτη, ζει και εργάζεται  έξω από την φανταστική μας κοινωνία. Η κάθε μονάδα έχει μια δική της μοναδική ισορροπία.

Η φανταστική αυτή κοινωνία  δεν υπάρχει από πάντα. Δημιουργείται ξαφνικά  έπειτα από το χειρόγραφο κάλεσμα της Κ. Οι 14 αυτές μονάδες κλείνονται σε ένα μαύρο δωμάτιό με δυνατά φώτα που καίνε τα μάτια και ξεκινούν να αλληλεπιδρούν. Η αλληλεπίδραση αυτή έρχεται με χρονικά προκαθορισμένα όρια, 16 ώρες, και η φανταστική αυτή κοινωνία  καλείται με το πέρας των δεκαέξι ωρών να παρουσιάσει  έργο έτοιμο, δομημένο, δεμένο, οργανωμένο, σύγχρονο, συγκινητικό και ολικό, με ροή και με θέμα τον άνθρωπό ως όλον και  ως ένα.


Ας φανταστούμε λοιπόν  πώς οι 14 μονάδες αυτές, το μόνο εφόδιο που έχουν για την εκπλήρωση του σκοπού είναι η πληροφορία. Η πληροφορία σε σκέτα ρήματα  και  σε ψυχή του  14 ου.

Τι περιμένουμε να συμβεί στην ισορροπία της  κάθε μονάδας από αυτήν την αλληλεπίδραση; Θα φέρουν σε πέρας το έργο;

Η απάντηση αν και φαίνεται προφανής δεν είναι.
Οφείλουμε να σκεφτούμε τα εξής:
α) Αποτελείται η κοινωνία αυτή από μονάδες δεκτικές και ανοιχτές σε πληροφορία και ψυχή του 14 ου;
β) Αποτελείται η κοινωνία αυτή από κλειστόμυαλες μονάδες  μη δεκτικές και κωφές απέναντι σε πληροφορία και ψυχή;
γ) ή αποτελείται από ένα μείγμα των α&β ;

Αν η κοινωνία αυτή αποτελούνταν  μόνο από ανοιχτόμυαλους δέκτες  τότε το έργο θα περατώνονταν με ταχύτητα  και η ψυχή του 14 ου θα ρουφιόνταν. Οι δέκτες μετά το πέρας θα έφευγαν με την ικανοποίηση της περάτωσης και η κάθε μονάδα θα επέστρεφε ατάραχη και μη διαφοροποιημένη στην δουλειά της, εκτός φανταστικής κοινωνίας.

Αν η κοινωνία αυτή αποτελούνταν  μόνο από κλειστόμυαλές μονάδες, το έργο δεν θα κατάφερνε να περατωθεί σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, όλες οι μονάδες δεν θα επέτρεπαν, σε καμία νέα πληροφορία να εισέλθει και θα επαναστατούσαν, είτε από φόβο είτε από ντροπή είτε από κάποιο άλλο συναίσθημα που θα τους κρατούσε δεμένους χειροπόδαρα. Το έργο δεν θα περατωνόταν και  λογικά η κάθε μονάδα θα επέστρεφε άπραγη στην δουλεία της, εκτός της φανταστικής κοινωνίας.

Τέλος αν η κοινωνία αυτή αποτελούνταν  από ένα μείγμα μονάδων, καταλαβαίνουμε πώς τα πράγματα θα βρίσκονταν κάπου στην μέση των δύο παραπάνω καταστάσεων.  Η κάθε μονάδα θα δοκίμαζε, άλλη περισσότερο και άλλη λιγότερο, την δεκτικότητα της. Η πληροφορία θα εμφάνιζε μια διακύμανση απορρόφησης που θα ακολουθούσε την συνάρτηση χ2  και έτσι το έργο θα κατάφερνε να περατωθεί  δημιουργώντας, την στιγμή. Την κάθε μοναδική στιγμή. Η κάθε μονάδα μετά την επιτυχή περάτωση του έργου θα επέστρεφε στην δουλειά της, εκτός της φανταστικής κοινωνίας, με μια διαφοροποιημένη ισορροπία.  Όσο για την ψυχή του 14 ου πομπού, ποιος ξέρει….

Κείμενο/φώτο : yourTuTors